Gent Wevelgem Cyclo

Vorige week de Gent Wevelgem Cyclo gefeitst, langste afstand, want “Hoe vaak doe je dit?”, vaak maar een keer, dus dan maximaal genieten maar 🙂

In januari onder wat fietsmaatjes een appie gestuurd wie er mee wilde en alvast een optie genomen op een huisje in de buurt van de start, niet veel later hadden er genoeg mensen geroepen dat ze mee wilden dus dat ging al helemaal goed. Weekje ervoor nog even met z’n allen gezeten en wat afspraken gemaakt over wie er zou rijden en dat soort zaken, we sloten af met een dikke hagelbui, als dat maar goed zou gaan.

Op vrijdag de auto volgeladen en naar België vertrokken, ondanks dat we een kleine twee uur later vertrokken dan de andere auto waren we maar een minuuut of 20 later bij het huisje. Daar werd een verdeling gemaakt die er boodschappen ging doen en wie de startbewijzen, bordjes e.d. op gingen halen. Hierna samen gekookt, gegeten en nog even gezellig gezeten om vervolgens het bedje in te duiken.

Na een goeie nachtrust ging het wekkertje best vroeg, eruit geklommen en ontbijt gemaakt en gegeten. Hierna kwam ik erachter dat ik m’n kniestukken vergeten was, ook na een keer of vier m’n tas helemaal overhoop gehaald te hebben. Gelukkig een of ander gezichtscremmetje in m’n toilettas gevonden en die maar op de benen gesmeerd en uiteindelijk maar opgestapt.

Na een kilometer of 10 met de wind in de rug en Vlaams vlak naar beneden aangekomen bij de start waar we zo door konden rijden en het avontuur begon. Het leek wel een race, uit elke bocht werd weggesprint en als snel besloot ik verstandig te doen. Dat sprinten, dat is niet mijn ding en doe ik het te vaak dan brand ik mezelf helemaal op. Na enige kilometers dus in m’n eigen ritme gekomen en voor ik het wist reed ik de eerste kasseien klim op en ging ik de poort in Ieper door..

Snel iets gepakt en om me heen gekeken en bij vertrek weer geprobeerd een groepje te pakken voor hoelang het duurde. Het eerste stuk was namelijk flink wind tegen, ondanks dat we dat gewend zijn in Noord-Holland was dit pittig. Bij de volgende verzoringspost in Middelkerke de bidons bijgevuld, de dikke handschoenen omgewisseld voor de iets dunnere en doorgefietst.

Met de wind in de rug vlogen we over de beruchte Moeren en konden we genieten van een pasta maaltijd op kiometer 126 van de 225. Normaal gesproken ben je dan redelijk bij het eind, dit was nu niet het geval, langzaam kwamen we in het beruchte Heuvelland en werd het tijd om een aantal bekende bergjes te beklimmen en de befaamde plugstreets te bedwingen.

Na een aantal kilometers met een Vlaams vriendengroepje opgereden te zijn riepen deze “vanaf hier ist vlak”, en dat bleek redelijk waar te zijn, in Wevelgem nog aangemoedigd door een aantal kleine fietsertjes en toen door de finish. Daar werd het startbordje afgeknipt en konden we deze omruilen voor een t-shirt en een medaille.

Hierna nog 12km tegenwind terug naar het huisje, snel douchen en door naar de Chinees om bij te eten. Een mooi weekeindje fietsen op wegen en klimmetjes die je eigenlijk alleen van TV kent, prachtig.